„Skłamałeś” – mówisz, ale twój głos się łamie.
„Zrobiłem to” – odpowiada. „I przepraszam. Ale nie zamierzam przepraszać za to, że patrzyłem na ciebie, jakbyś był tego wart”.
Siedzisz na skraju łóżka, z papierami na kolanach, a twoje serce wali.
Na zewnątrz miasto szumi, jest obojętne.
W środku całe twoje życie ulega przebudowie.
—A teraz co? —pytasz.
Spojrzenie Mateo staje się stanowcze.
—Teraz zdecydujemy, jaką kobietą będziesz — mówi.
Nie ten, którego nazwał twój lud. Nie ten, którego kontrolował twój ojciec. Ten, który wybiera.
Następnego ranka wracasz do domu rodziców, jasne słońce otula Twoją skórę, a w torbie niesiesz nowy ciężar.
Mateo idzie obok ciebie bez laski.
