Nazwali mnie „potworem” przy ołtarzu… a potem twój „ślepy” chłopak

On tylko oferuje ci swoją rękę.

Ty to bierzesz.

Po powrocie do domu zdejmujesz ostatnie welony, które nosiłaś od lat.

Obcinasz włosy tak, jak chcesz, a nie tak, jak najlepiej cię ukrywa.

Robisz sobie zdjęcia z mamą, a ona po raz pierwszy patrzy prosto na ciebie, ze łzami w oczach, bez strachu.

Pewnego popołudnia siedzisz z Mateo przy kuchennym stole, rozkładając papiery dotyczące kliniki prawnej, którą macie zamiar wspólnie otworzyć.

Miejsce, w którym ci, których uciszono, mogą zostać usłyszani.

Miejsce, w którym wstyd nie jest portierem.