Ana chciała odmówić. Wszystko wydawało się zbyt trudne, zbyt zagmatwane. Ale Marius patrzył na nią szeroko otwartymi oczami, przestraszony, ale i zaciekawiony.
„Mamo… posłuchajmy go”.
Weszli więc do holu budynku, a Daniel zaprowadził ich do eleganckiego salonu z drogimi meblami i obrazami na ścianach. Kontrast między tym luksusem a panującą w domu biedą sprawił, że oboje poczuli się niezręcznie.
Daniel usiadł, ale nie wyglądał na swobodnego. Załamywał ręce.
„Ta koperta… to nie tylko pieniądze” – zaczął. „Moim przeznaczeniem było zerwać z biznesem, w który się wpakowałem. To było wszystko, co zaoszczędziłem, żeby móc zacząć od nowa. Wczoraj wieczorem postanowiłem, że chcę wszystko zniszczyć, uwolnić się. Dlatego wyrzuciłem kurtkę. Jakbym chciał pozbyć się człowieka, którym byłem”.
Ana słuchała go z napięciem, nie wiedząc, czego od nich chce.
„Ale to, że twój chłopak – NASZ chłopak – znalazł kurtkę… to nie może być przypadek”.
Mariusz poczuł, jak jego twarz płonie. Nie wiedział, co powiedzieć.
