— Jestem Viktor. Chodź.
Wyszliśmy na ulicę. Zimno nie wydawało się już takie okrutne – a może to tylko ja tak uważałem. Nie zaprowadził mnie do samochodu, jak się spodziewałem, ale za róg, do tylnego wejścia do restauracji.
Płakałam długo. Nie cicho, nie powstrzymywana
„Tu jest pokój nauczycielski” – powiedział. „Ciepło. Herbata. Prysznic. Wyglądasz, jakbyś dawno nie spał w porządnym łóżku”.
Zatrzymałem się.
„Ja… ja nie mogę…” – bełkotałam. „Nie proszę o więcej. W każdym razie…”
