Płakałam długo. Nie cicho, nie powstrzymywana

Dużo pracowałem. Byłem zmęczony. Ale to było takie zmęczenie, po którym zasypia się spokojnie, nie z rozpaczy.

Koledzy nie zaakceptowali mnie od razu, ale bez złośliwości. A Viktor... zawsze trzymał dystans. Nie flirtował. Nie dawał żadnych do zrozumienia. Czasami po prostu pytał, czy jadłam i zostawiał mi na biurku paczkę z jedzeniem „na wszelki wypadek”.

Zostałem jeszcze jedną noc, pomogłem zamknąć kuchnię. Zatrzymaliśmy się sami.

„Zmieniłaś się” – powiedział, kiedy myłam ręce. „Wróciło ci światło w oczach”.

Jestem zdezorientowany.