Odchyliłem głowę do tyłu i zamknąłem oczy. Było gotowe. Wszystkie posiłki, wszystkie śmiechy, wszystkie pogardliwe spojrzenia – teraz miały swój cel.
Tego wieczoru, gdy rodzina znów zebrała się w restauracji, wszedłem z wysoko uniesioną głową. Tariq wstał, żeby mnie powitać, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, do środka weszło dwóch mężczyzn w czarnych garniturach. Jeden z nich podszedł do niego.
„Panie Tariq Almanzor? Jest pan oskarżony o oszustwo i pranie brudnych pieniędzy. Proszę za nami”.
Tariq, oniemiały, długo się we mnie wpatrywał. Uśmiechnąłem się tylko do niego.
„Mówiłem ci, że wybrałeś inteligentną kobietę” – wyszeptałem. „Zapomniałeś, jak bardzo”.
