Rozejrzała się po pokoju, po tysiącach książek, po złotym suficie

To było spojrzenie kogoś, kto w końcu pozwolił sobie uwierzyć w cud, a potem zobaczył pęknięcia na niebie. To spojrzenie oskarżało go o najgorszą zbrodnię: o to, że dał jej nadzieję.

„Nie zostawiaj ich” – wyszeptała.

Funkcjonariusze zaczęli wspinać się po drabinie.

„Czekaj!” krzyknął Marcelo. Stanął przed starszym oficerem z wyciągniętą ręką. „Podpiszę wszystko. Kupię centrum. Przekażę departamentowi dziesięć milionów. Tylko pozwól im.”

„Wiesz, że to tak nie działa, panie Silva” – powiedziała kobieta z błyskiem litości w oczach.

„Pieniądze nie mogą być ważniejsze od prawa, jeśli chodzi o bezpieczeństwo dzieci. Nie mają tożsamości. Nie mają dokumentów. Z tego, co wiemy, zabrałeś je do… no cóż, wiesz, jak to wygląda. Samotnego mężczyzny, do zamkniętej rezydencji”.

Sugerowało to fizyczny cios. Marcelo poczuł, jak jego twarz płonie zimnym, sprawiedliwym gniewem.

"Mają tylko mnie!" - ryknął.