Marcelo usiadł obok niej. Zawahał się, wyciągając rękę, aż Lucía położyła głowę na jego ramieniu.
Spędził czterdzieści lat, budując ściany ze szkła i stali, myśląc, że wysokość równa się ochronie. Mylił się. Ochrona to nie penthouse; to możliwość siedzenia na ziemi z ludźmi, którzy znają twoje imię i nie interesują się twoją wartością netto.
—Co się teraz stanie? — wyszeptała Lucía.
Marcelo spojrzał na dwójkę dzieci: dziewczynkę, która nauczyła go walczyć i chłopca, który nauczył go czekać.
„Teraz” – powiedział Marcelo – „hodujemy rośliny. Zjemy śniadanie. A jutro idziemy na targ. Nie żeby się ukrywać, Lucía. Tylko po chleb”.
Lucía spojrzała na niego, a w jego oczach w końcu pojawił się delikatny, szczery uśmiech. „A czekolada?”
