Rozejrzała się po pokoju, po tysiącach książek, po złotym suficie

Mercedes zatrzymał się z sykiem, a ceramiczne hamulce zasyczały na brudnym asfalcie. Marcelo nie czekał, aż Tiago obejdzie samochód. Sam otworzył drzwi. Wilgoć uderzyła go niczym mokry wełniany koc, przynosząc zapach wilgotnej ziemi, spalin diesla i coś metalicznego: zapach ubóstwa.

Jego oksfordy, szyte na miarę, grzęzły w tłustym błocie chodnika. Nie przejmował się tym. Szedł w stronę ziejącej paszczy placu budowy, a serce waliło mu w rytmie, którego nie czuł od czasu swojej pierwszej wielomilionowej transakcji.

To była adrenalina podczas polowania, a może adrenalina, którą odczuwa człowiek skaczący z klifu.

Wtedy ją zobaczył.

Siedziała skulona w kącie, gdzie dwie blachy faliste stykały się pod nieregularnym kątem. Nie mogła mieć więcej niż sześć lat. Jej włosy były splątaną aureolą brązowego kurzu, a skóra pokryta szarymi żyłkami starej sadzy.

Ale to jego postawa zatrzymała Marcelo. Nie cofał się. Bronił.