Na jej kolanach leżał tobołek szarych, oleistych szmat. Z jego środka wyłoniła się mała, przezroczysta dłoń, której palce rozwarły się i zamknęły w wilgotnym powietrzu.
Dziecko wydało dźwięk: cienki, chrapliwy jęk, który uwiązł mu w gardle. Nie był to krzyk o uwagę; to był dźwięk ciała, które zaczynało się poddawać.
Oczy dziewczynki wpatrywały się w Marcela. Nie były to oczy małej dziewczynki. Były to oczy żołnierza w okopie. Zmieniła pozycję, przyciągając dziecko bliżej piersi i obejmując je swoimi małymi, brudnymi rączkami z siłą, która wydawała się niemal strukturalna.
Marcelo zatrzymał się trzy metry dalej. Poczuł absurdalność swojego istnienia: garnitur za trzy tysiące dolarów, Patek Philippe na nadgarstku, który kosztował więcej niż dom, imponująca wysokość przywilejów.
„Jesteś tu sam?” zapytał.
