Rozejrzała się po pokoju, po tysiącach książek, po złotym suficie

Dziewczynka zawahała się, ściskając dziecko mocniej, aż jej kostki zbielały pod brudem. „Poszedł po chleb. Wczoraj”.

Wczoraj. Słowo zawisło w powietrzu, ciężkie i duszące. Dziewczyna zaginiona przez dwadzieścia cztery godziny w tej okolicy nie oznaczała chleba. Oznaczała tragedię, której miasto nigdy nie uzna.

Dziecko wydało z siebie kolejny jęk, bardziej westchnienie niż dźwięk. Jego skóra miała niebieskawy odcień pod ziemią. Marcelo z pierwotnym przerażeniem zrozumiał, że patrzy, jak umyka mu życie.

Imperium, posiedzenia zarządu, pusty żłobek… wszystko zawaliło się w tym jednym punkcie czasoprzestrzeni. Gdyby odeszła, gdyby zadzwoniła do władz i czekała, aż powolna machina biurokratyczna państwa zacznie działać, ta mała dziewczynka umarłaby w stercie mokrych szmat.

„Jest zimno” – powiedział Marcelo, wskazując na dziecko. „I jest głodne. Ty też jesteś głodny”.

„Nic mi nie jest” – powiedziała dziewczyna, choć całe jej ciało drżało delikatnym, rytmicznym drżeniem.