Z góry, z kąta pokoju, obserwowała ich kobieta w eleganckiej sukni. Jej łzy płynęły cicho. To była matka Any – pani Stoica, właścicielka dużej firmy, która przyszła incognito, żeby zobaczyć, jak jej córka radzi sobie po miesiącach terapii. Nie spodziewała się tego. Tego momentu czystej ludzkości. Tego prostego mężczyzny, który bez pieniędzy, bez kostiumów, dawał jej córeczce coś, czego nie dałoby się kupić nawet za miliony: prawdziwą radość.
Gdy muzyka ucichła, sala wybuchła brawami. Ion zarumienił się po czubki uszu, ale Ana ścisnęła jego dłoń i wyszeptała:
— Dziękuję. Sprawiłeś, że poczułam się jak księżniczka.
Ion uśmiechnął się.
— Jesteś księżniczką. Tylko ludzie zapominają to zauważyć.
Tego wieczoru podeszła kobieta z kąta. Zastała Iona sprzątającego ze stołów i zbierającego resztki z podłogi, jakby nic się nie stało.
— Pan Petrescu? — przerwała mu. — Jestem matką Any. Tańczył pan z moją córką.
Ion zamarł. — Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadzało…
— Wręcz przeciwnie — powiedziała kobieta drżącym głosem. — Zrobiłeś coś, czego żaden lekarz, żaden nauczyciel, nawet ja nie potrafiłabym zrobić: sprawiłeś, że uśmiechnęła się szczerze.
