Spotkania wydawały mu się teatrem. Uroczyste kolacje – absurdalne. Rozmowy, pełne zainteresowania, były puste.
Pewnego popołudnia, z okna swojego biura na najwyższym piętrze, spojrzał na rozciągające się w dole miasto. Kiedyś ten widok dawał mu poczucie niezwyciężoności. Teraz przypominał mu tylko o tym, jak bardzo był samotny.
Potem zrobił coś nie do pomyślenia.
Sprzedał większość swoich udziałów. Zatrzymał tylko tyle, by utrzymać kontrolę strategiczną, ale delegował codzienne działania. Stworzył dyskretną fundację, bez konferencji prasowych, skupioną na zapomnianych społecznościach wiejskich: szkołach, małych szpitalach, dostępie do wody.
Nikt nie rozumiał, dlaczego budzący strach Alejandro Rivas wydawał się mniej zainteresowany pomnażaniem swojego majątku, a bardziej ponownym zniknięciem.
Ale tym razem nie zniknął.
Powrót.
