Kiedy wynajęta ciężarówka podjechała przed drewniany dom, Laura, jak co dzień, suszyła pranie. Zamarła, widząc, jak wysiada.
Nie miał na sobie garnituru. Miał na sobie nowe buty, owszem, ale proste. A w jego oczach malowała się determinacja.
„Naprawiłem to, co musiałem naprawić” – powiedział, podchodząc. „Teraz chcę wiedzieć, czy jest tu jeszcze dla mnie miejsce”.
Mateo wybiegł pierwszy.
-Andrzej!
To nazwisko zrobiło na nim większe wrażenie niż jakikolwiek nagłówek finansowy.
Alejandro się uśmiechnął.
—Jeśli mi pozwolą… Wolę tutaj pozostać Andrésem.
Laura obserwowała go długo. Wiedziała, że życie z nim nie będzie takie proste. Będą konsekwencje. Być może niebezpieczeństwa. Ale wiedziała też coś głębszego: mężczyzna, który odszedł, nie był tym samym, który wracał.
„Stodoła wciąż jest zepsuta” – powiedział w końcu. „A kukurydza sama się nie zasieje”.
