Obok mnie powoli ruszył samochód. Wzdrygnąłem się odruchowo. Wtedy usłyszałem swoje imię – ostre, zaskoczone.
—Camila?
Odwróciłam się. Twarz mojego taty była za przednią szybą, oczy miał szeroko otwarte, jakby widział coś, czego po prostu nie może zaakceptować.
„Tato” – powiedziałem, a mój głos zabrzmiał ciszej, niż chciałem.
Szybko zjechał na pobocze, włączył światła awaryjne i wysiadł, zanim silnik całkowicie zgasł. Nadal miał na sobie roboczą koszulę – logo CFE na piersi – i spalone słońcem przedramiona. Zawsze wyglądał, jakby coś naprawiał.
Jego wzrok powędrował prosto na moją kostkę. Potem na Mateo. Potem na torbę na zakupy, jakby była dowodem.
„Dlaczego idziesz?” zapytał. „Gdzie jest twój samochód?”
Ścisnął mi się żołądek. Przygotowałam odpowiedzi dla przyjaciół, współpracowników, ciekawskich nieznajomych. Nie przygotowałam ich dla ojca.
Próbowałem to zignorować, jakby to nie miało znaczenia. Ale miało. Wszystko miało znaczenie.
