Tata mrugnął raz, sucho. „Mieszkasz pod jego dachem?”
Poczułem gorąco na karku. — Po tym, jak Luis stracił pracę, nie było nas stać na mieszkanie. Jego rodzice powiedzieli, że możemy zostać, dopóki nie wyzdrowiejemy.
—A w zamian — powiedział tata beznamiętnym głosem — zabierają ci środek transportu.
Nie odpowiedziałem. Mateo poruszył się, zmęczony. Moja kostka pulsowała, jakby miała własne bicie serca.
Tata wziął ode mnie torbę z zakupami, jakby nic nie ważyła, i otworzył drzwi pasażera.
-Wsiadać.
„Tato…” – zacząłem, bo panika już narastała w mojej piersi. Panika o to, co powie Luis. O to, co powie Rosa. O to, jak zawsze wmawiali mi, że wszystko to moja wina, że czegoś potrzebuję.
Tata przerwał mi, nie podnosząc głosu. „Camila. Wsiadaj do samochodu. Naprawimy to dziś wieczorem”.
W jego głosie było coś – stanowczego, zdecydowanego – co paliło mnie w gardle. Zawahałem się jednak, bo strach staje się nawykiem.
Podszedł bliżej i zniżył głos tak, że tylko ja mogłem go usłyszeć.
—Córko, idziesz ulicą, kulejąc, trzymając mojego wnuka na rękach, bo ktoś chce, żebyś poczuła się uwięziona.
Oczy mnie piekły. — Nie chcę walki.
