„Tak” – wysapałem. „Brak efektywnego oddechu. Słaby puls. Sinica.”
Rzucił mi szybkie spojrzenie. „Dobra robota”.
Przejęli kontrolę – tlen, worki, monitor – poruszając się z tą żelazną pewnością siebie, która sprawia, że znów wierzysz w systemy. Zatoczyłem się do tyłu, drżąc.
Podnieśli mężczyznę na nosze. Jego oczy otworzyły się gwałtownie. Spojrzał prosto na mnie, jakby próbował się czegoś chwycić.
Wychrypiał: „Marker”.
Pochyliłem się. „Co?”
Złapał mnie za nadgarstek. „Twoje imię. Zapisz je. Żebym nie zapomniał”.
Ktoś wcisnął mi marker w dłoń. Napisałem na wewnętrznej stronie jego nadgarstka:
WRZOSIEC.
