„Jesteśmy tutaj” – powiedział ktoś. „Wszyscy”.
Wpuszczali nas pojedynczo. W pokoju panowała cisza. Była blada. Ale kiedy nas zobaczyła, uśmiechnęła się.
„Boże, ilu was jest…” wyszeptał. „Moje dzieci…”
Wtedy wiedziałem: zrobimy wszystko. Wszelkie pieniądze. Wszelkie drogi. Wszelkie nieprzespane noce. Po prostu, żeby żyć.
— Jeśli będzie trzeba, sprzedam samochód — powiedział Siergiej.
— A mieszkanie wystawię na zastaw — powiedziała Swietłana bardzo poważnie.
— Ona zrobiła dla nas więcej, niż ktokolwiek inny — powiedziałem powoli. — Teraz nasza kolej.
Wtedy wyszedł lekarz i wypowiedział zdanie, po którym na korytarzu zapadła cisza:
— Jest taka opcja. Ale to skomplikowane. I trzeba bardzo szybko podjąć decyzję.
