— Wynoście się z mojego domu! To mieszkanie odziedziczyłam, a wy nie j

Obrzuciła kuchenkę spojrzeniem prokuratora oglądającego dowody i parsknęła:

— Kotlety? Przynajmniej nie kupne? Facet musi jeść prawdziwe jedzenie, a nie tę gumę!

Marina zacisnęła usta, żeby się nie odezwać.

Ile lat można słuchać tego samego?

— Domowe — powiedziała krótko, stawiając talerz na stole.

— Aha, domowe… — przeciągnęła Swietłana Pietrowna. — Ostatnio tak je przesoliłaś, że Misiniek cały wieczór wodę pił.

— Mamo, przestań — powiedział cicho Michał, choć bez przekonania. — Marina się stara.

— Stara? — teściowa rozłożyła ręce. — Ciekawe, jakby się starała, gdybyś jej nie ciągnął! Wszystko na tobie się trzyma, synku!

Marina odwróciła się do niej powoli, jak do węża szykującego się do ukąszenia.

— Swietłano Pietrownо, może wystarczy? — powiedziała spokojnie. — Jesteśmy dorośli, obejdziemy się bez egzaminów.