Jej szczęka się zacięła. „Ludzie, których ratowałam, zasługiwali na mnie. Ci, których uratuję teraz, zasługują na mnie. Tylko tym służę.”
Mężczyzna pokręcił głową, zirytowany. „Robisz błąd.”
„A ty odchodzisz” — odparła.
Trwała w miejscu, aż odwrócił się i poszedł w stronę czekającego czarnego sedana przy drodze serwisowej. Odszedł bez słowa.
Dopiero gdy samochód zniknął w nocy, Elara wróciła do środka.
Zjazd zmienił się — całkowicie. Jej koledzy podchodzili nie z szyderstwem, lecz z wyrzutami sumienia, podziwem i ciekawością.
Nawet ci, którzy kiedyś udawali, że jej nie ma, teraz stali w milczeniu z szacunkiem, gdy przechodziła.
Brennan, Sawyer, Callum i Lyle podeszli razem. Brennan przemówił pierwszy, głos drżał.
„Elara… przepraszamy. Naprawdę.”
Ona przyglądała się ich twarzom. Czas ich postarzał, ale wyrzuty starzeją bardziej.
„Spędziliście lata, sprawiając, że czułam się mała” — odpowiedziała spokojnie. „Dzisiejszy wieczór nie chodzi o zemstę. Chodzi o zrozumienie, kim się staliśmy.”
Sawyer przełknął ślinę. „A kim się staliśmy?”
Elara uśmiechnęła się smutno. „Ludźmi goniącymi za przeszłością. Swoją zostawiłam dawno temu.”
