Pięcioro rodzeństwa spojrzało na siebie z przerażeniem. Maria poczuła, jak drżą jej kolana.
Lekarz kontynuował:
— Testy DNA, które przeprowadziliśmy dwa tygodnie temu, potwierdzają coś niezwykle ważnego: cała piątka dzieci jest pani biologicznie i pochodzi od tego samego ojca. Nie ma co do tego wątpliwości. Problem w tym, że tego samego dnia inna para urodziła bliźnięta, a etykiety zostały pomylone. Jedynym błędnym nagraniem było nagranie wizualne — nie dokumentalne — a plotki zaczęły się szerzyć z powodu wyglądu fizycznego.
Maria zamknęła oczy, a łzy powoli spływały jej po twarzy. Nie płakała ze złości. Płakała, bo prawda w końcu ją wyzwoliła. Nie była już dziewczyną na procesie ani kobietą, o której mówili latami.
Jedno z dzieci, Alexandru, wstało i powiedziało:
— Mamo, nie potrzebujemy papieru, żeby wiedzieć, kim jesteśmy. Wychowałaś nas i to właśnie uczyniło nas ludźmi.
W tym momencie drzwi gabinetu się otworzyły. W progu stał starszy mężczyzna, jego wzrok był zagubiony. To był ich ojciec. Cały drżał.
— Mario… Chcę cię tylko prosić o wybaczenie… Żyłam trzydzieści lat z poczuciem winy, którego nie mogłam już znieść. Całe moje życie poszło na dno, a moja dusza zwiędła. Ta prawda uderzyła mnie jak pociąg. Nie przyszłam prosić o rodzinę… Przyszłam tylko zapłacić za to, co zrobiłam.
