Spojrzałam na jej dłonie. Były zupełnie takie same jak moje. Poczułam łzę wypływającą z oka, mimo że przysięgłam, że nie będę płakać.
— Przyszłam pokazać ci, co straciłaś — powiedziałam cicho. Ale to nie jest najważniejsze.
Wyjęłam telefon i pokazałam jej zdjęcie mojej córki.
— To Maria. Twoja wnuczka. Ta, której nigdy nie chciałaś poznać.
Mama upadła na kolana.
— Wybacz nam…
Wzięłam głęboki oddech.
— Wybaczenie to nie błaganie. Jest zasłużone.
Wstałam.
