„Nie. Popchnął mnie, zanim samochód mnie uderzył. Powiedział „usiądź” i przykrył mnie.”
Laura na chwilę zamknęła oczy.
Andriej nie uciekł przed odpowiedzialnością za wypadek.
Ochronił swoje dziecko.
Policjant podszedł.
„Panie doktorze, powiedział nam w karetce, że musimy pana powiadomić. Że ma pan syna. Powtarzał, żeby go ratować.”
Gulę uformowała jej się w gardle.
Dwa dni później Andriej obudził się na oddziale intensywnej terapii.
Był blady. Słaby. Podłączany do aparatury.
Laura weszła do sali bez fartucha chirurgicznego, jak człowiek.
Kiedy otworzył oczy i ją zobaczył, łzy popłynęły bezgłośnie.
„Wiem, że na to nie zasługuję…” – wyszeptał. „Byłam głupia. Bałam się. Kiedy dowiedziałam się, że odejście będzie długoterminowe, pomyślałam, że cię zawstydzam. Że nigdy nie dorównam twojemu poziomowi. I uciekłam”.
Laura długo na niego patrzyła.
„Siedem lat, Andriej”.
„Dowiedziałam się o Matei miesiąc temu. Twoja matka mi powiedziała. Od razu wróciłam. Chciałam cię odnaleźć… żeby to wynagrodzić”.
„Siedmiu lat nie da się nadrobić jedną wizytą”.
„Wiem”.
Cisza między nimi była ciężka.
„Uratowałaś go?” – zapytał cicho.
„Tak”.
